اميرالمؤمنين عليه‏السّلام در مورد مساجد و مسلمانان آخرالزمان مي‏فرمايند:

يأتي علي الناس زمان لا يبقي من القرآن الارسمه و من الاسلام الا اسمه، مساجدهم يومئذ عامرة من البناء خالية من الهدي.

زماني بر مردم مي‏آيد که از قرآن باقي نماند مگر خط و نشان آن (خوب مي‏نويسد و چاپ مي‏کنند اما از علم و عمل خبري نيست) و از اسلام نماند مگر اسمي (فقط نامشان مسلمان است وگرنه از نظر عقائد و اخلاق و اعمال بوئي از اسلام نبرده‏اند).

مسجدهاي آنها از نظر ساختمان آباد است (مساجد را مجلل و زيبا مي‏سازند) اما از هدايت (و بيان احکام دين) تهي و خراب است. ساکنين و سازنده‏هاي آن بدترين اهل زمين هستند، آنها سرمنشاء فتنه و پناهگاه گناه هستند.

آن‌که از فتنه کناره‏گيري کند به فتنه برمي‏گردانند و هر که عقب افتاده به طرف آن مي‏کشانند، خداوند سبحان مي‏فرمايد: به خودم سوگند که چنان فتنه‏اي بر آنها بفرستم که شخص بردبار در آن حيران ماند و قطعا انجام مي‏دهد. سپس فرمود: و ما از خداوند درخواست مي‏کنيم ما را از لغزش و غفلت برهاند.[1]

 

 

 

 

 

 


 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 پی نوشت:

[1] نهج‏البلاغه فيض الاسلام کلمات قصار 361.

 برگرفته از کتاب: پيشگويي هاي اميرالمؤمنين‏ علي بن ابي طالب

به قلم: سيد محمد نجفي يزدي‏

 

منبع: ابوتراب