در میان برنامه‌های رسانه‌ای خصوصاً تلویزیون برنامه‌های مختلفی ساخته و پرداخته می‌شوند که همگی حاکی از گل و بلبل بودن فرهنگ‌های رمضانی در ممالک مختلف است. آداب و سننی نشان داده‌می‌شوند که خدا می‌داند چقدر از آنان واقعی است و چقدرشان دارای پیازداغ فراوان‌تر از حد مجاز اند!

سازنده‌ی این برنامه‌ها به نحوی می‌خواهد توی چشم بیننده فرو کند که این‌ها سنی هستند و ببینید چقدر آدم‌های نجیب و با خدایی هستند و چقدر قشنگ دعا  می‌کنند و چه اهتمامی به نماز جماعت دارند و ...

خلاصه آدم اگر کمی دقیق شود، در این تصویر گری‌ها به نتایجی می‌رسد که بیان آن‌ها ممکن است موجب انفجار در وبلاگ ما بشود. اما جهنم و ضرر! بگذار این‌یکی هم منفجر شود. اما این مسیر سنی گرایی در تلویزیون و ارائه شخصیت‌های مهربان اهورایی از اهل تسنن، اگر قبول کنیم که در آن شيطنتی نیست راه خطا و کرداری نادرستی است.
گو این‌که سازنده قصد دارد با نشان دادن جلوه‌ای زیبا از رمضان در دیگر ممالک و نشان دادن نوجوان‌هایی که کلاه سفید برسر دارند و قرآن تلاوت می‌کنند، فرهنگ آنان را در مقابل فرهنگ ما قرار دهد و نوعی تضاد در اذهان ناخودآگاه ایجاد کند.
گو این‌که سازنده قصد دارد با رویکرد سنی گرایی جلوه‌ای نادرست از فرهنگ اهل تسنن را به رخ بکشد. حال آن‌که امروز و دیروز اهل تسنن سرشار از خشونتی مرگ‌بار بوده و هست.

از ما گفتن بود و از شما ...