چند وقت است از آسمان و زمین یک ایمیلی ارسال می‌شود که حاوی جملاتی  منتسب به جناب خواجه است. نمی‌دانم چقدر این انتساب سخن‌ها صحت دارد اما فرض را بر آن می‌گذارم که ارسال کنندگان دروغ نمی‌گویند و واقعاً ایشان این جملات را فرموده‌اند. و اما جملات چنین است:

خواجه عبدالله انصاری فرمود
بدان که، نماز زیاده خواندن، کار پیرزنان است
و روزه فزون داشتن، صرفه ی نان است
و حج نمودن، تماشای جهان است
اما نان دادن، کار مردان است

خواندن جملات خواجه باعث شد جملاتی در ذهنم نقش ببندد. و آن این بود: در رسم مسلمانی، نماز و روزه و حج و کمک به فقیر و انفاق و سیر کردن دیگران نه برای دل و خوش آمد خود و دیگران است، بلکه جملگی برای خداوند عالمیان است و برای رضای او.

پس اگر قرار است مقایسه‌ای بین این همه صورت گیرد که کدام‌یک بهتر هستند و کدام‌یک بی ارزش، نه جناب خواجه و نه هیچ خرقه پوش و درویش دیگری و نه من حق قضاوت ندارند و نداریم. بلکه با خداست که کدام‌یک والاتراند. نماز یا غیر آن. عبادت خداوند از باب دل‌خوش کردن نیست که هرکدام را خواستیم برداریم و هرکدام را خواستیم رها کنیم.

مطلب دیگری همین حالا یادم آمد: وقتی زمان خرج‌های زرق و برق و خرید موبایل و تغییر مبلمان خانه می‌رسد مردم ما به کلی فقرا را فراموش می‌کنند و آن‌دم که وقت نماز و عبادت می‌شود جملگی یاد فقرا می‌افتند. و البته این از کمالات مردم ماست...