ضریح بهانه است. وگرنه اگر از دیدگاه هنر و هنروری هم به موضوع که بنگریم، بنایی که ارزش هنری دارد نباید در معرض این‌همه حرف و سخن قرار بگیرد. ارزش هنروری استاد فرشچیان لازم به توصیف نیست. هرکسی می‌داند آثار ایشان دارای بار هنری فراوان و در نزد اهل ذوق و هنر منجر به  ستایش است. پس انصاف این است که حداقلی از وجدان هنری -همان که نزد ایرانیان است و بس!!- را رعایت کنیم.

توجه داشته باشیدکه ما نمی‌خواهیم پشت سر استاد فرشچیان خودمان را پنهان کنیم. سخن ما تبیین یک رفتار دوگانه است که از ما سر می‌زند. همان فرهنگی که صبحش با درود شروع می‌شود و شبش با مرگ بر مصدق تمام می‌گردد. آن‌هایی که بر سر این ماجرای انتقال ضریح این‌قدر شیون و واسلاما و وافقرا سردادند نخواستند کمی جنبه‌های هنری را تحسین کنند. صبح را با هنروری شروع می‌کنند و شب، هنرستیز سر بر بالین می‌گذارند.