نگاهی گذرا به کارنامه برخی اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله پرده از این سؤال بر می‌دارد که آیا همه‌ی صحابه بهشتی هستند و یا برخی از آنان و حتی تعداد زیادی جهنمی خواهند بود.

دراین چند خط به دنبال نوشتن یک مقاله‌ی طویل نیستیم، حتی نمی‌خواهیم نمونه‌های تاریخی را بیان کنیم. بلکه در گذر از چند نکته پاسخ را به عهده خواننده می‌گذاریم.

گناهانی چون قتل، تجاوز، شرب خمر، تلاش برای قتل پیامبر صلی الله علیه و آله آن هم توسط اصحاب ایشان، هیچ تضمینی برای بهشت نمی‌دهد.

این عدم تضمین منافاتی با بخشندگی خداوند ندارد و چه بسا خداوند گناهان را به خاطر داشتن عقیده‌ی صحیح ببخشد. ولی اگر آن‌چه از عملکرد این صحابه دیده شود، ناشی از یک عقیده‌ی ناصحیح و اصرار بر گناه و گردن‌کشی در برابر خدا و رسول او باشد موضوع شکل دیگری به خود خواهد گرفت.

بنابراین اگر مشاهده شود که یکی از اصحاب و یا دو تن از آنان و یا کثیری از آنان بر طبل گردن‌کشی و طغیان نواخته باشند تا جایی که خداوند عنوان منافق را بر ایشان اطلاق کرده باشد، باید گفت:

نه برادر! بسیاری از این آقایان بهشتی که نیستند هیچ، اهل آتش هستند!