من هم شیعه هستم

گرچه بارها پاسخ این ادعای خلاف واقع را بیان کرده بودم، اما لازم دیدم مانند همیشه، با استناد به منابع اهل سنت، اندکی درباره ی شجاعت عمر! بنویسم. این بار تصویر منابع معتبر اهل سنت را نیز می آورم تا جای تردیدی باقی نماند. برای این پست، دو نقل تاریخی از دو کتاب مهم اهل سنت، به نظرتان می رسد.

• سیوطی در کتاب تفسیر « الدر المنثور » در تفسیر آیه 155 سوره آل عمران، می نویسد:

عمر، روز جمعه، سوره آل عمران را خواند… وقتی به این آیه رسید، « کسانی از شما که در روز روبه رو شدن دو جمعیت با یکدیگر ( در جنگ احد )، فرار کردند، شیطان آنها را بر اثر بعضی از گناهانی که مرتکب شده بودند، به لغزش انداخت…» گفت: وقتی روز احد، مشرکان را شکست دادیم، من فرار کردم تا این که از کوه بالا رفتم و همانا خود را دیدم که همانند بز کوهی، از کوه بالا می روم و مردم ندا می دادند که محمد ( صلی الله علیه وآله وسلم ) کشته شد… پس این آیه نازل شد… . (1)

  • فخر رازی در کتاب « تفسیر کبیر » می نویسد:

و از جمله ی فراریان، عمر بود، البته او از پیشگامان در فرار نبود و خیلی هم دور نشد، بلکه در بالای کوه ثابت ماند تا وقتی که پیامبر ( صلی الله علیه وآله وسلم ) از کوه بالا رفتند. از دیگر فراریان، عثمان بود که همراه با دو نفر از انصار به نام های سعد و عقبه، فرار کردند تا به مکان دوردستی رسیدند و پس از سه روز بازگشتند… . (2)

چنان که کاملا روشن است، بزرگترین علمای مخالفین شیعه، به فرار عمر در جنگ احد، تصریح کرده اند و جای هیچ ابهامی در این زمینه نیست. حال باید از کسانی که مدعی شجاعت عمر بن خطاب هستند، سوال کرد: آیا شما از این ماجرا اطلاع دارید؟ چگونه می توان کسی را که در جنگ فرار می کند و رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم را تنها می گذارد، شجاع نامید؟ آیا معنی شجاعت تغییر یافته یا تعصب و لجاجت، راه را بر درک حقیقت بر شما بسته است؟