جان من تا به حال به این موضوع فکر کرده بودی؟ راستش را بگو! اگر آن‌قدر کارت درست بوده که تا کنون به چنین مطلبی توجه کرده‌ای فکر می‌کنی چند نفر مثل تو ناقلا حواسشان به این مطلب بوده؟

اصلاً روی من به دیوار و گلاب به روی شما! بیاییم و بگوئیم ملائک اشتباه کردند! و کار ما درست است! خوب ما مگر به کدام سو سجده می‌کنیم؟ کعبه که از سنگ و مصالح و پارچه است! آن‌هم خدا نیست! یعنی با این معیار ما هم مثل ملائک زده‌ایم به جاده‌ی خاکی؟!

دیدی حالا!؟ دیدی هر ایرادی ایراد نیست؟! دیدی خیلی حرف‌ها که می‌زنند... (مراتب عذرخواهی ما را از این‌که از آب گل‌آلود ماهی می‌گیریم  پذیرا باشید)

مساله این است که ما از خداوند جسم محدودی سراغ نداریم که بخواهیم به سمت او از لحاظ جسمی متمایل شویم و سجده کنیم. مهم این است که به سمت و سویی سجده کنیم که خداوند امر فرموده باشد. الهی که همه‌ی ما قربان امر خداوند بشویم!

اگر خدا فرموده به سمت حضرت آدم (علیه السلام) سجده کنید باید بگوئیم چشم، اگر به سمت و سوی مسجدالحرام باید سجده کنیم بازهم باید بگوئیم چشم، اصلاً سجده برای خداست نه به سمت خدا!

سجده برای خدا یعنی همین که قواعد سجده را خدا تعیین کند و با این کار ما را بیازماید و با این آزمایش‌ها و اطاعت‌ها و تمردها تکلیف آخر کارمان معلوم شود. می‌گوئی نه؟! اصلاً مهم نیست.

همین‌گونه است اطاعت از امر خدا. گاهی امر خداوند در قرآن تجلی می‌یابد گاهی بر زبان حجت‌هایش. انبیاء بزرگش و امامانی که از جانب او هستند. همین می‌شود که امر مولایمان حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام می‌شود امر خدا، همان‌گونه که سجده به سوی کعبه می‌شود سجده بر خداوند متعال.

می‌گوئی نه؟! پس خیلی نامردی...