قبلی

قانون هشتم

بزرگ‌داشت و تعظیم شعائر الهی توصیه‌ی مؤکد دارد و باید دانست که از آن "توبمیری‌ها" نیست.
تعظیم شعائر سال به سال و روز به روز به عنوان نیازی جدی و مهم رخ‌نمایی می‌کند. حرکت‌های سال‌های اخیر بزرگانی نایاب از مراجع تقلید پرده از این ماجرا برداشته است. که اگر چنین نگاهی نمی‌بود و نباشد آموزه‌های ما به نسل‌های بعد نخواهند رسید.

موضوع سخن ما اما همین‌ها نیست که گفتیم. آن‌چه گفته شد مقدمه‌ بود و این مقدمه خودش شرح هفت مثنوی می‌خواهد. سخن ما این است که:
بزرگ‌داشت مناسبت‌های اسلامی و یادآوری این موضوع که صاحب هرکدام از این مناسبت‌ها ما و شما نیستیم بلکه فقط و فقط مولای غریبمان امام زمان علیه السلام هستند ظریف‌ترین قسمت این ماجراست.

هر گونه احیاء عزای اهل بیت علیهم السلام و یا برگزاری جشن‌های مذهبی برای دل خوش کردن خود نیست. مواظب باشیم که این برنامه ها مال ما و برای ما و به خاطر دل ما و حال کردن ما و ... نیست. قرار نیست کسی -حتی یک مداح عزیز- در چنین مناسبتهایی بزرگ شوند و کسی معروف شود و دیگری ستایش شود و دیگری ... فقط و فقط و فقط مولای زمانه است که مورد توجه و تسلیت و یا تبریک به هر مناسبتی قرار می‌گیرند و ما با هر قدمی که در این امور برمی‌داریم او را در نظر می‌آوریم و خدمتش را مطالبه می‌کنیم که اگر برچنین غیرتی اجتماع کرده بودیم اوضاع امروز گونه ای بهتر می‌داشت.

برنامه هشتم


بدانیم اگر در مراسم‌هایمان و مشکی پوشیدن‎‌هایمان، در روضه‌ها و مداحی‌هایمان و ... به دنبال رضایت و احیای نام امام عصر عليه السلام نباشیم از این دریای کرامت جز قطره ای برنگرفته ایم.
باید در هر شعر و روضه و سینه زنی يادی از ایشان کنيم.
موضوعیت و جای‌گاه دعا بر فرج امام را زنده کنیم و در ابتدای دعاهایمان، و طول برنامه ها و در لحظه لحظه ها چه علنی و چه درونی این را از خداوند بخواهیم.

اجازه ندهیم مراسم‌هایمان بازیچه دست بی‌خردان و نادانان شود. بی‌خردانی که از روی ناآگاهی آبروی شیعه را به بازی گرفته اند.

فرهنگ زیبای گریستن، سینه زنی و امثال آن گرچه بهانه‌ی تمسخر دیگران شده اند، اما بدانیم که همیشه انبیاء و اولیاء در هجمه های تمسخر صبوری کرده اند. بنابراین نکند از ترس دیگران پیراهن سیاه عاشورا و فاطمیه را از تن به در کنیم. نکند از این فرهنگ کهن دست بشوئیم!

و اما در مورد غدیر. می‌دانیم که غدیر را با نام زیبای حضرت مولانا علی بن ابیطالب عليه السلام گره زده اند اما ورای ماجرا این است که دامنه‌ی غدیر برای همه‌ی اعصار است و عصر ما در غدیر با بیعت با حضرت مهدی علیه السلام شناخته خواهد شد.
در جشن‌های غدیر و هر جشن دیگر باید که مهدوی علیه اسلام باشیم.
مهدویون قطعاً جشن مذهبی را با لهو و لعب و به سان رقاصه‌ها برگزار نخواهند کرد!

بعدی